Dzień trzeci

Trekking koło Narsarsuaq

W nocy jest bardzo zimno – na dworze ok. 5 stopni. W namiocie może ciut wcześniej. Śpiwór nie grzeje i mocno marznę pomimo założonych spodni i polaru. Nie wiem jak to będzie z kolejnymi nocami. Noc nie była spokojna, bo wkradające się zimno skutecznie wyrywało mnie ze snu. A ja starałem się tego ciepła zachować jak najwięcej. Taka walka. Wygrałem o poranku :-). Jednym słowem nie jestem już zadowolony ze śpiwora Małachowskiego. Sprawdził się na Nowej Zelandii, czemu nie sprawdza się tutaj (temperatury porównywalne)? Obym nie musiał kupować na miejscu drugiego śpiwora.

Obudziliśmy się po 8 rano. Wschodu niestety nie było. Wszędzie wszędobylskie chmury przelewają się przez okoliczne granie. Od czasu do czasu pokropi deszcz. Witamy na Grenlandii :-). Nie zanosi się na ładny dzień, a barometr od wczorajszego dnia mocno spadł.

Po rozważeniu różnych opcji postanowiliśmy pójść dzisiaj na lekko na drugą stronę półwyspu. Miało to nam otworzyć widoki na nieodległy cielący się lodowiec, pływające góry lodowe i dalsze szczyty.

Po pobudce czas na mycie. Ablucji dokonuję w pobliskim jeziorku. O dziwo, woda nie jest zimna, co najwyżej chłodna, więc da się przeżyć. Po biodegradacyjnym mydle nie ma po chwili śladu. Czuję się doskonale – świeżo i rześko. Jeszcze kropla perfum i jest prawie jakbym szedł do pracy :-). Oczywiście „prawie” robi dużą różnicę.

Czas na śniadanie. Dzisiaj – płatki owsiane plus japońska zupka (taka prawdziwa, nieco inna od typowych zalewajek Vifonu). Jakieś 500 kalorii razem. To ma mi dać siły na cały dzień w drodze. Niewiele, ale mam jeszcze pokłady energii w swoim ciele, które zamierzam spalić podczas wyprawy. Zresztą więcej jedzenia nie ma, więc nie ma nad czym dyskuskutować.

Przed śniadaniem wyczekiwaliśmy jeszcze lotu z Kopenhagi, który powinien kołować gdzieś nad naszymi głowami. Mieliśmy nadzieję, na zrobienie kilku zdjęć samolotu na podejściu do lądowania, ale niestety samolot się nie pojawił.

Wreszcie ruszamy. Chmury w międzyczasie się trochę podniosły i pojawiają się niebieskie luki. Może pogoda się jednak zmieni. Oczywiście nasz „szlak” pnie się prawie cały czas pod górę. Trzeba szukać przejścia między skałami, obchodzić co ostrzejsze i bardziej pionowe, itp. Po dłuższym czasie każdy z nas idzie już sam, swoim własnym tempem. Oczywiście robię zdjęcia – rozproszone światło filtrowane przez chmury nadaje się na detale i one są moim celem podczas wędrówki.

Po dwóch godzinach kończy mi się woda. Miałem nadzieję ją uzupełnić w okolicznych strumykach i jeziorkach, ale wszystkie powysychały. Strasznie chce mi się pić. Po wejściu na kolejne wzgórze, które miało być już tym ostatnim przed naszym celem dostrzegam w oddali dwa jeziorka. Postanawiam zboczyć nieco z trasy i dotrzeć do nich. Zabiera mi to 45 minut. Woda jest przepyszna. Odpoczywam, robię zdjęcia. Chmury nadal wiszą nisko. Roślinności nie jest zbyt dużo – w zasadzie to trochę traw pokrywających kamienie. Wszystko mocno wysuszone. Raz w oddali przemknął mi przed oczami zając. Cały biały. Ten jego biały kamuflaż słabo się sprawdza latem, stąd mogłem go wypatrzyć. Zaczynam podchodzić, ale mam wrażenie, że zając czyta w mojej głowie, gdyż zawsze jest tam gdzie być nie powinien. Wreszcie znika mi w oczu.

Postanawiam zaczekać za Adamem. Pomimo 4h podejścia nasz dzisiejszy cel jest nadal daleko. Co najmniej kolejne 4h drogi. Widoki są bardzo malownicze pomimo braku światła. Adam dociera i podejmujemy decyzję, że nie idziemy dalej, bo będzie ciężko z powrotem. Po krótkim odpoczynku zaczynamy ostre zejście w dół. I znowu trzeba wybierać drogę bacząc na osuwające się kamienie i pionowe uskoki. Podczas zejścia zaczyna wychodzić słońce i wszystko wokół nabiera innych kolorów. Zatrzymujemy się na dłuższą sesję.

Wreszcie docieramy do naszego namiotu. Niebo coraz bardziej się otwiera, jest ewidentnie cieplej, pojawiają się szanse na ciekawy zachód. Siadamy do obiadu. Po obiedzie ruszamy nad lodowiec i w okolice – spędzam kolejne 3h na zdjęciach. Niebo robi się wściekle czerwone. Fotografuje na długich czasach aby uchwycić ruch chmur i nadać zdjęciom trochę inny wymiar. Żałuję, że mój nowe Lee nie dotarł na czas. Czasy mam rzędu dwóch minut, a potrzebuję 4-6, gdyż aż takiego mocnego wiatru nie ma. Po fotografowaniu przyjemna ciepła herbata i spać. Czeka mnie kolejne zimna noc.

Dzień drugi

Kopenhaga – Narsarsuaq – lodowiec Russel

Po lekkim śniadaniu w hotelu jedziemy wczesnym rankiem na lotnisko. Lot mamy o 9.40, a na Grenlandii będziemy o 10.10 czasu grenlandzkiego. A wszystko to za sprawą różnicy w czasie o 4h – lot w rzeczywistości trwa 4h 15min.

Wczorajsze przepakowanie daje rezultaty. Nie mam już nadbagażu i nie ponoszę żadnych dodatkowych opłat. Adam niestety znowu płaci za nadbagaż i powtarza się jego sytuacja z workiem.

Mamy na sobie nasze wyprawowe koszulki. I od razu pierwsze zaskoczenie – podchodzi do nas dwójka Polaków, z którymi korespondowałem na e-mailu, a która też wybiera się na Grenlandię. Poznali nas dzięki koszulkom! Tego nie przewidziałem. Rozmowa była bardzo miła acz czas odprawy nas gonił i nie mogliśmy poświęcić jej więcej czasu.

Lecimy AirGreenland, aczkolwiek samolot ma barwy AirFinnland. Być może jakiś czarter. Tym razem na security check udaj mi się przekonać miłą panią do manualnego sprawdzenia wszystkich slajdów. Trochę to trwa, bo slajdów jest dużo, a miła pani sprawdza każdy slajd :-). No ale wszystko okazuje się w porządku i mogę kontynuować podróż.

Sam lot był długi i męczący. Jakoś nie mogłem spać – zapewne z ekscytacji. Na szczęście samolot był pusty w ½ co oznaczało wiele pustego miejsca i jako taką wygodę. Najpierw wypatrywałem Islandii – niestety była przykryta chmurami, później wypatrywałem gór lodowych. Przeczytałem wszystko co było na pokładzie samolotu w języku angielskim i było dostępne dla pasażerów. Moje „wyglądanie” przez okno wreszcie przyniosło rezultaty. Zacząłem dostrzegać góry lodowe na wschodnim wybrzeżu Grenlandii. Początkowo niewielkie, ale później coraz większe. Wreszcie ukazało sięsamo wybrzeże Grenlandii otoczone niezliczoną ilością mniejszych i większych gór lodowych. Wyglądało to fantastycznie. Jaka szkoda, że nie można się wychylić i zrobić kilku zdjęć bez pośrednictwa brudnego pleksi w oknie.

Po chwili ukazały się szczyty gór otoczone morzem mgieł i chmur. Czarne szczególnie silnie kontrastowały z bielą chmur. Jeszcze później wychynął zza chmur lądolód – rozpościerający się aż po horyzont. Poprzecinany licznymi szczelinami i strumieniami, które widać było bardzo wyraźnie z samolotu. Wreszcie pojawiły się fiordy usiane górami lodowymi. Samolot już mocno się obniżył, co zapowiadało lądowanie. Zakręty w powietrzu były dosyć ostre – w końcu lotnisko jest położone u podnóża wysokich prawie na 2 km gór. Wreszcie usiedliśmy na lotnisku w Narsarsuaq. Jesteśmy na Grenlandii!!!!!!

Lotnisko w Narsarsuaq nie przypominało znanych mi lotnisk – jeden barak, malutki sklepik wolnocłowy (do którego ustawiła się kolejka Grenlandczyków), jedno bistro i to wszystko. Jest jeszcze maszyna do prześwietlania bagażu, ale nie wygląda na często używaną – zapewne tylko na loty do Danii.

W informacji turystycznej, prowadzonej przez Blue Ice Explorer ustaliłem wszystkie dalsze szczegóły naszej podróży. Pozostało nam czekać na nasz bagaż z nadzieją, że się pojawi. Wreszcie, po chyba 40 minutach, bagaż został wydany. Oba nasze plecaki i sprzęt pomocniczy przeżyły podróż. Byliśmy zatem gotowi do rozpoczęcia naszej przygody.

Pogoda była niesamowita – było tak ciepło, że staliśmy w krótkich rękawkach!

Po przepakowaniu część niepotrzebnego bagażu zostawiliśmy w Ice Blue Cafe. Kupiliśmy też butelkę nafty do naszej maszynki (25 DKK za 1l).

Ruszyliśmy, z naszymi ciężkimi plecakami na ramionach. Przez następne trzy dni mieliśmy eksploatować okolice Narsarsuaq – takie przygotowanie przed właściwym trekkingiem. Ciepło było niemiłosiernie – początkowo, przez prawie 3 km droga wiedzie asfaltem. Następnie asfalt urywa się i ścieżka wchodzi w przesmyk pomiędzy wzgórzami. Po kilkunastu minutach docieramy do Flower Valley – Doliny Kwiatów. Rzeczywiście, zgodnie z nazwą cała dolina u naszych stóp pokryta jest kobiercem kwiatów i zielonej trawy. W oddali wije się rzeka Kuusuaq, która swoje źródła ma w topniejącym niedaleko lodowcu Kuussuup.

Przed nami roztacza się przepiękny widok. W oddali wystaje jednak mała górka, przez którą będziemy musieli przejść tego dnia do naszej bazy. Już z daleka widzę, że nie będzie łatwo – górka jest prawie pionowa i ścieżka prowadzi ostro pod górę. Na zdjęciach w kafejce widziałem liny. Będzie fun, szczególnie z naszymi plecakami.

Przy przekraczaniu Flower Valley widać przez chwilę brudne od niesionego piasku czoło lodowca. Rzeka jest szeroka w tym miejscu i całkiem wartka.

Wreszcie docieramy do podejścia pod górę. Prawdziwy horror. Podejście trwało w moim przypadku 2h. Często musiałem chwytać się zamocowanych lin, gdyż trasa była prawie pionowa. Ciężki plecak ściągał w dół. Na zdjęcia oczywiście nie miałem ochoty. Ostatecznie jednak docieram do celu – pięknie położonego niewielkiego jeziorka. Stąd tylko kilkanaście minut do lodowca. Po pewnym czasie dociera Adam i postanawiamy rozbić tutaj bazę. Tym bardziej, że niebo lekko się zachmurzyło i zaczyna od czasu do czasu kropić. Jesteśmy też po prostu zmęczeni.

Wokół nas wznoszą się wzgórza. Lodowca jeszcze nie widać, ale gdzieś tam niedaleko topi się pod wpływem słońca i swojego własnego ciężaru. Woda w jeziorku nieprawdopodobnie czysta. Bardzo dobrze smakuje.

Rozbijamy nasz namiot – po raz pierwszy na ziemi Grenlandii. Konsumujemy nasze pierwsze posiłki – będą nam towarzyszyć przez prawie cały następny miesiąc.

Zbliża się wieczór idziemy zatem na lodowiec na zdjęcia. Niestety nie ma światła. Lodowiec nie robi na mnie wrażenia, gdyż trochę już ich widziałem. Nie mniej jednak, podoba mi się jego struktura – jest silnie karbowany.

Przygotowania

W domu

A więc stało się. Po miesiącach przygotowań, nie przespanych nocach nad logistyką wyprawy, setkach meili i rozmów telefonicznych, dziesiątkach spotkań, kłótniach i tym podobnych spraw ruszamy na Fotograficzną Wyprawę Marzeń – Grenlandia 2010!

Co przyniesie przyszłość? Jest to dla nas jedną wielką niewiadomą. Mamy nadzieję, że będę to same dobre chwile. A jeśli nawet trafią się gorsze momenty – to że je przezwyciężymy. Ryzyk jest wiele. Będziemy starali się je omijać.

Trzymajcie za nas kciuki i życzcie proszę powodzenia. Wasze wsparcie będzie nam niewątpliwie pomocne i będzie dla nas ważne.

Z oczywistych względów nie będziemy na bieżąco uzupełniali strony naszej wyprawy. Mamy jednak nadzieję, że w kilku miejscach będziemy mogli skorzystać z Internetu i pokrótce zrelacjonować postęp naszej wyprawy. Może nawet zaprezentować kilka zdjęć. Stay tune zatem!